Friday, October 17, 2008

a blog from my other blogsite, written June 21st 2008




BUM...I need to puke


I was not able to graduate last semester due to some unavoidable circumstances (don’t ask, it’s entirely my fault). I’m turning 24 this August, no work, broke and still a "palamunin" . Recently, I saw two of my female highschool friends photos here in Friendster, married and really proud of it. We’re in the same age bracket.

It was alarming on my part, not that I’m not yet married or engaged in my age. It’s just that, I’m still trap in this childish world of mine, like Peter Pan in Never Land.

Most of my friends already have their own career, be it a full-time parent or a full-time business executive. But still, I’m trap in a limbo where Teletubbies and Sailormoon are my only friends. Immaturity to the highest level, I can never think of any word.

I’m left behind and running out of time…where’s Tinkerbell? I need to fly back to Earth.

Tuesday, October 14, 2008

at ako'y napalingon...


"ako ang saranggolang lilipad pa rin kahit signal #3"

Sa gitna ng bagyo nakilala kita, sa gitna ng gulo sa isip ko naroon ka...walang tatalo sayo pagdating sa "timing". Ika nga nila, "being in the right moment at the right time". Nandoon ka rin para sa iba. Walang sawang nakikinig sa kanilang mga problema. Walang sawang nagpapasaya.

Akala ko 'di nako lilingon pang muli. Pero mali ako, pinilit kong ikinilos ang ulo upang magkaroon ng pagkakataong masulyapan ka. Ma-eksamin ng aking mga mata kung sino ka talaga. Sino ka nga ba talaga? Bakit bigla ka na lang pumasok sa buhay ko ng basta-basta?

Eto na naman akong sumusuntok sa buwan, walang kadala-dala sa sakit na pwedeng idulot nito sa aking kinabukasan. Alam ko naman ang kirot na idudulot nito sa mga darating na panahon...at nag-uumpisa na nga.

Sino ka nga ba talaga? At bakit dumating ka?

Saturday, April 26, 2008

whatever

another blogs site for my angst...